Een psychiatrische afdeling in een Parijse buitenwijk wordt met sluiting bedreigd. Regisseur Mehran Tamadon heeft zo zijn eigen ideeën over hoe de dagelijkse praktijk er ingericht zou moeten worden. Kunnen bewoners bijvoorbeeld de taken van de staf overnemen? Hij heeft er de afgelopen tien jaar allerlei cliënten leren kennen, mensen met gebroken harten en geesten, hun eigen verlangens, waanideeën en angsten.
Tamadon is nadrukkelijk aanwezig. Hij krijgt de ruimte om actief in te grijpen. Wanneer een patiënt de rol van therapeut speelt, kijkt de regisseur juist toe, genietend van wat zich ontvouwt. Het wordt duidelijk hoe lastig het onderscheid tussen spel en de werkelijkheid voor de bewoners is.
De interactie tussen de filmmaker en de afdeling (medisch personeel inbegrepen) is amicaal en ongedwongen – soms grappig, soms confronterend, maar altijd boeiend. Het geduldig opgebouwde vertrouwen betaalt zich uit. Wanneer Tamadon echter een experiment voorstelt om de verdoving af te bouwen, trekt de directeur een rode lijn. Wel levert het bijzonder open gesprekken op over hoe je gevaarlijke situaties bij een psychose kunt voorkomen.
Stills
