Wat laten we als mensen achter, op en rond onze planeet? In Radiant Mountain verpakt regisseur Miguel Moraes Cabral het antwoord op deze vraag niet in activistische taal, maar in lange, observerende shots. Op één stuk land, ergens op het Iberische schiereiland, registreert hij de sporen die de mens er al sinds de prehistorie nalaat. Het gebied is voor archeologen tegenwoordig een goudmijn vol overblijfselen van een beschaving van zo’n zesduizend jaar geleden. Even verderop vormen menhirs uit het stenen tijdperk voor een jong gezin een geschiedkundig uitje, nog weer elders dromt het publiek samen voor een vliegshow.
Maar centraal in de film staat de gigantische, almaar groeiende afvalberg, die dit landschap domineert. De verwerking van al dat afval levert winst en werkgelegenheid op, maar verstoort de omringende natuur. Een groep ornithologen monitort een populatie ooievaars die op de vuilnisbelt voedsel vindt, en registreert veranderingen in hun migratiepatroon. Het beeld van een vogel hoog in de lucht met een sliert aan zijn poten blijft lang op je netvlies staan.
