In 2016 keert Serene Husni, een Palestijnse filmmaker in diaspora, voor het eerst terug naar Jenin, de geboorteplaats van haar ouders, die uitweken toen Israël in 1967 de Westelijke Jordaanoever bezette. Ze begint aan een portret van hedendaags Jenin en filmt de stad, omliggende dorpen en het vluchtelingenkamp. Indrukken die ze aanvult met beelden uit het familiearchief.
Gesprekken met boeren, marktlui, en anderen helpen haar begrijpen wat haar camera vastlegt, of juist niet kan filmen. Haar voice-over vertelt over de Nakba en de bezetting, over ingenomen land en de muur, en over watermeloenen die nu uit Israël komen. Ze filmt ook kinderen, die plezier maken, al weten ze wat er speelt.
Er is volharding en soms ook hoop. Een Palestijns gezin geniet van een picknick op land waar kolonisten zijn verdwenen – voor even. Husni filmde over een periode van tien jaar, waarin het dagelijks leven steeds zwaarder werd en de Israëlische militaire aanwezigheid steeds nadrukkelijker. Veel van de beelden draaide ze in 2023, kort voor 7 oktober, waarmee de film ook een portret wordt van een Palestijnse gemeenschap aan de vooravond van vernietiging.
Stills
