Zes vrouwen dwalen door nachtelijk Parijs, een filmmaker, een ex-sekswerker, een zwarte alleenstaande moeder. Scènes die zich soms op de rand van fictie begeven tonen hun gesprekken, ontmoetingen en alleen-zijn, terwijl op de geluidsband poëzie klinkt van onder meer Alice Notley en Kathy Acker. Het gaat over seks, zwangerschap, ouder worden. Over het voldoen aan verwachtingen en het breken daarmee. Maar bovenal gaat deze film over wat het betekent om je als vrouw door de nacht te bewegen. Over de intimiteit van de nacht maar ook, voor vrouwen, de onzekerheid. De dreiging.
Wat de film weet aan te raken is een bijna existentieel gevoel dat vrouwen in zich dragen, dat in het lichaam kruipt vanaf het moment dat je als meisje meekrijgt dat je in het donker maar beter niet alleen kunt zijn. De verontrusting die kleeft aan de woorden ‘een vrouw alleen’. Met een indringende score en tactiel 16mm-camerawerk dat de poeltjes van neonlicht vangt in de duisternis, is dit een zintuiglijke en intellectuele verkenning van de nacht, die nooit als vanzelfsprekend van vrouwen is.
Stills
