Ondanks zijn afnemende gezichtsvermogen stapt Gerd Roscher (82) nog iedere dag in zijn auto om zijn vrouw naar de school te brengen waar ze lesgeeft. Ooit reisde Roscher als filmmaker de wereld rond; nu brengt hij zijn dagen door op parkeerplaatsen of in supermarkten, waar hij telefoontjes pleegt, koffie drinkt, Boliviaanse panfluitspelers ontmoet en op zijn vrouw wacht. Die kleinere wereld houdt zijn verbeelding niet tegen: hij denkt aan romantische landschapsschilders en heeft nog steeds een plan voor een film over Monika Ertl, de wreker van Che Guevara.
Regisseur Philipp Hartmann, een vriend van Roscher, giet dit portret in een vorm die even droog als tegendraads is. In korrelig zwart-wit op eigenhandig ontwikkeld, milieuvriendelijk 16mm-materiaal, gecombineerd met gekleurde iPhone-beelden die Roscher zelf geschoten zou kunnen hebben. Op het FIDMarseille bekroond als beste korte film.
Stills
