In al haar films vestigt Tatiana Huezo de aandacht op het diep in de samenleving verankerde geweld in El Salvador en Mexico, haar twee moederlanden, door de mensen aan het woord te laten die er slachtoffer van zijn. In Ver, oír y callar is dat een anonieme scholier uit El Salvador. Zij vertelt hoe haar leven op z’n kop is gezet door de dood van haar vader. Hij kwam om door bendegeweld en sindsdien worden haar gedachten gedomineerd door woede en angst.
Huezo brengt het meisje onherkenbaar in beeld, want ook zij loopt gevaar. Ze is niet de enige. Als op school aan leerlingen de ruimte wordt gegeven om te vertellen waar ze bang voor zijn, noemen ze bedreiging, mishandeling en verkrachting. De wet van de straat heeft ook het klaslokaal bereikt. Zo laten bendes dreigementen aan leerlingen achter op het schoolbord of in hun schriften.
Scholieren vormen groepjes om sterker te staan, en dragen messen bij zich ter bescherming. Misschien wel de belangrijkste les die ze op school leren: horen, zien en zwijgen. Huezo maakte deze korte film in het kader van de omnibus-film El aula vacía over voortijdig schoolverlaters in Latijns-Amerika.
Stills
