Omringd door water, wuivend riet en kwetterende vogels reddert een oude vrouw wat op haar erf. Ze hoedt waterbuffels, snijdt riet, sprokkelt hout en bakt brood. Zaira is een van de bewoners van de eeuwenoude moerassen in de uiterwaarden van de Eufraat en de Tigris, in het Zuiden van Irak. We volgen haar in haar dagelijkse bezigheden, foeterend op een ongehoorzame buffel, mopperend op de man die haar veevoer komt verkopen: het is alweer duurder geworden.
Poëtische, meditatieve beelden van dauwdruppels op het riet, of het licht van houtvuurtjes in de pikdonkere nacht getuigen van een paradijselijke plek, al is het een bedreigd paradijs. Vier jaar lang volgde de camera de vrouw, en in die tijd zien we het waterpeil dalen. Er klinken steeds minder vogels, de buffels worden magerder en magerder. Veel mensen vertrokken, maar Zaira bleef. Een aangrijpend pleidooi voor veerkracht en volharding.
Stills
