Als er geen oorlog was, dan zou de Oekraïense filmmaker Sergii Bazhenov op dit moment zijn eerste romkom regisseren. Maar nu heeft hij een opleiding tot verpleger voltooid en werkt hij als vrijwilliger aan het front, waar hij ook de oorlog vastlegt door zijn kameraden te filmen.
Olia, voorheen docent Engels, is hier om een verschil te maken, de Nederlandse veteraan Roel om zijn ervaring te delen en gelijkgestemden te hervinden. Hospik Nikita maakt in zijn eigen tijd psychedelische kunst en fotograaf Nastia, die ooit theatervoorstellingen registreerde, documenteert nu doden en gewonden. Ze bespreken de zin of zinloosheid van oorlog en het belang om Oekraïne staande te houden – maar tegen welke prijs?
Van dichtbij en in kraakheldere beelden worden de betrokkenen gefilmd in wachtposten, ambulances en schuilplaatsen in dichte bossen. Een beoogd hoofdpersonage sneuvelt, gewonden worden bloederig opgelapt, dode lichamen geborgen. Tussendoor bezoekt Bazhenov filmfestivals in Europese steden, waar de schoonheid en vrede een stralend contrast vormen met zijn dagelijkse werkelijkheid, maar waar zijn materiaal met onverschilligheid wordt ontvangen.
Stills
