Er bestaat een landje zo klein, dat het een toneel zou kunnen zijn. Het heeft een bankje en een boom, waarvan de twijgjes het belangrijkste ruilmiddel zijn van de tijdelijke bevolking. Het landje is een schoolplein, de bevolking bestaat uit kinderen.
Begin jaren negentig filmde Claire Simon het speelkwartier op het schoolplein van haar dochter. Vijftien minuten waarin kinderen grotendeels hun gang kunnen gaan zonder op de vingers gekeken te worden door volwassenen. Waarin ze hun eigen wetten maken en ten uitvoer brengen, het spel geleid wordt door het kind met de grootste overredingskracht en ze leren wat het inhoudt om je te verhouden tot anderen: geweld, verraad en empathie onderga je, of gebruik je.
Simon toont een afspiegeling van de maatschappij. Wie de rollen bestudeert – de agressor, de helper, de leider, de volger – kan zich afvragen: liggen hier de wortels van de samenleving? Of kijken we naar acteurs die de wereld om hen heen naspelen? Récréations is spannend tot de laatste minuut voor wie zich kan herinneren zelf onderdeel te zijn geweest van dit spel, dat levensecht is voor de bevolking van het plein. Totdat de bel gaat.
Stills
