Het speelfilmdebuut van Lucrecia Martel speelt zich af tijdens een paar snikhete zomerdagen aan de rand van een provinciestad in het noordwesten van Argentinië – de plek waar de maker zelf opgroeide. De openingsscène zet de toon: aan de rand van een troebel geworden zwembad in de tuin van een buitenhuis dat betere tijden heeft gekend, drinkt een lodderig, verveeld gezelschap te veel alcohol. Als de vrouw des huizes dronken in een glas valt en zich lelijk snijdt, komt aanvankelijk niemand in actie.
In een reeks schijnbaar willekeurige, met een handcamera gefilmde gebeurtenissen en met flarden van terloops opgevangen dialoog dringt de film door in de belevingswereld van de kinderen en de volwassenen in deze familie. Achteloos racisme en het ongenoegen van een tot apathie vervallen middenklasse sijpelen door in de interacties. De broeierige sfeer, met het gerommel van een zomerse onweersbui in de verte, roept een gevoel van diffuse dreiging op.
In een poll onder Argentijnse filmprofessionals in 2022 werd La Ciénaga met grote meerderheid verkozen tot beste Argentijnse film ooit.
Stills
