Deze gelaagde, poëtische documentaire geeft in drie hoofdstukken, als een muzikale triptiek, de fundamentele gevoelens en gemoedstoestanden weer die door oorlog worden opgeroepen zonder het geweld zelf in beeld te brengen.

Dit portret van het simpele dorpsleven van de familie Belov, beurtelings teder en snoeihard, betekende de internationale doorbraak Victor Kossakovsky’s en in 1993 zowel de IDFA Award for Best Feature-Length Documentary als de Publieksprijs.

Hoewel verveling de toon zet, hangt onheil in de lucht tijdens een paar snikhete zomerdagen die twee gezinnen van één familie samen doorbrengen in een buitenhuis in de provincie. Door filmprofessionals verkozen tot beste Argentijnse speelfilm ooit.

De Zwitserse schansspringer Walter Steiner bereikt afstanden die niet eerder voor mogelijk werden gehouden. Werner Herzog portretteert hem als een gedisciplineerd sporter, maar ook als een kwetsbaar mens.

Artavazd Peleshyans meditatie op het begin van het leven bevat geen woorden, alleen het gezicht van een jonge vrouw tijdens de bevalling, op muziek en het ritme van een hartslag.

In zijn eigenzinnige filmtaal levert Pelechian een urgent werk af. De found footage-beelden van vulkaanuitbarstingen, overstromingen en wervelwinden helpen ons hardhandig uit de droom dat de mens de natuur kan beheersen.

Het speelkwartier: vijftien minuten waarin kinderen hun eigen wetten maken, geweld, verraad en empathie ondergaan of gebruiken, zonder volwassenen die ingrijpen. Gefilmd door Claire Simon, begin jaren negentig, op het schoolplein van haar dochter.

Een teruggetrokken gemeenschap in het Armeense bergland, waar de bewoners gedurende vier seizoenen een staaltje pure overlevingskunst opvoeren. Een beeldschone, bitterzoete symfonie van ons bestaan.

De 7-jarige Ana dwaalt in haar Spaanse plattelandsdorpje anno 1940 tussen fantasie en werkelijkheid na het zien van griezelfilm Frankenstein. Een magisch inkijkje in de binnenwereld van een kind.

Onweerstaanbaar inkijkje in een Franse dorpsschool waar alle kinderen les krijgen van dezelfde leraar. Meneer Lopez is een toonbeeld van geduld en compassie binnen de hechte maar kwetsbare plattelandsgemeenschap.

Vrijwel zonder dialoog toont deze film hoe bewoners van de gortdroge Mexicaanse hoogvlakte zich in leven houden met de jacht op vogels, slangen en knaagdieren. Een aanklacht tegen hun vergeten armoede, maar ook een ode aan hun levenskracht.

Op de eerstehulpafdeling van een hospitaal in Parijs filmt Depardon teder de schrijnende gesprekken tussen het personeel en mensen die verdrukt zijn geraakt in de anonieme grote-stadscultuur en zich niet of nauwelijks staande kunnen houden.