Opera

Opera bespeelt onze waarneming door een slim spel met licht en donker. Langs een landelijke weg doemt 's nachts heel langzaam een mysterieus huis op, in deze filmische collage gemaakt met behulp van slechts één enkele lichtbron. Beetje bij beetje, laag voor laag, zie je steeds meer plekken oplichten, waardoor de ruimte diepte krijgt. In een zorgvuldig gechoreografeerde beweging kijk je telkens naar een ander deel van het beeld, en vang je een glimp op van de spookachtige omgeving.

Dit langzaam veranderende schilderij van licht is zo een spannend schouwspel waarin mensen verschijnen en verdwijnen en de weg bijna onmerkbaar van gedaante wisselt, totdat het sterke eindshot het landschap ineens een ander daglicht plaatst.

Met enkel de basiselementen van film (licht, geluid en ruimte) maakte Igor Zelić een tableaux vivant, een gelaagde manipulatie met uiteindelijk een politieke ondertoon: de titel Opera is een historische verwijzing naar het gebruik van propaganda en de constructie van de realiteit tijdens de oorlog in Kroatië in 1991. Zelić laat zien hoe een beeld de werkelijkheid kan verbergen – en wat er gebeurt wanneer dat niet langer mogelijk is.