Een splitscreen-koepelprojectie zie je niet elke dag. Grappig genoeg is het onderwerp juist zo alledaags: bankjes – bankjes in de publieke ruimte, met name in Plymouth, aan de Engelse zuidkust. Zodra Tim Hart een nieuwe ziet, neemt hij een foto, al vijftig jaar lang. Eén foto, niet meer. “Het is toch hetzelfde bankje,” legt hij vriendelijk uit in de documentaire van Clare Richards, die één helft van de projectie beslaat.
Op de andere helft speelt een orkest de filmmuziek van Samuel D Loveless, eveneens getiteld BENCHES. Zijn muziek volgt het ritme van Harts dagelijks leven, wanneer die van bankje naar bankje wandelt, ze vastlegt, misschien even gaat zitten en dan weer verder gaat. Niet alleen bankjes: Hart fotografeert ook telefooncellen, kermissen en meer.
De neurodivergente componist Loveless ontdekte het fotoarchief van zijn autistische oom Tim en werd getroffen door de geduldig verzamelde schoonheid van het alledaagse. Het bood Loveless een gelegenheid de neurodivergente blik op de wereld te vieren, niet door die uit te leggen, maar door het te delen.
Stills
Ter gelegenheid van 20-jarig jublieum blikt DocLab terug op twee decennia waarin makers met interactieve en immersieve documentairekunst nieuwe manieren vonden om de werkelijkheid te verbeelden. Maar vooral kijkt DocLab vooruit. In een tijd waarin we ons makkelijker dan ooit kunnen terugtrekken in onze eigen werkelijkheid, dringt zich de vraag op: willen we nog een werkelijkheid met elkaar delen?
