Heel even lijk je gewoon op je spiegelbeeld af te stappen. Maar hoe dichter je naar het manshoge videoscherm toe loopt, hoe verder er wordt ingezoomd op de honderden beelden waaruit die digitale ‘reflectie’ is opgebouwd. Gekleurde vlekjes worden abstracte vormen, worden herkenbare, vaak verontrustende beelden. Het blijken foto’s van luchtbombardementen: explosies in onder meer Gaza, Iran, Oekraïne, Soedan en Syrië. Je lichaam als index van vernietiging; een iconografie van verwoesting.
Elk spiegelbeeld wordt door middel van color matching opgebouwd uit een selectie uit de duizend foto’s die audiovisueel kunstenaar Ghazal Majidi in 2025 verzamelde. Stap je weer weg, dan verkleinen de foto’s weer tot onherkenbare vlekken. Door invoelbaar te maken hoe zelfs een klein beetje meer afstand de beelden abstraheert, bevraagt Twenty Twenty-Five de ethiek van het zien: hoe geweld via beelden wordt geconsumeerd en geësthetiseerd. Hoe verantwoordelijk ben je voor al dit leed dat zich ver van jou afspeelt, nu jouw eigen lichaam er de drager van is?
Stills
Ter gelegenheid van 20-jarig jublieum blikt DocLab terug op twee decennia waarin makers met interactieve en immersieve documentairekunst nieuwe manieren vonden om de werkelijkheid te verbeelden. Maar vooral kijkt DocLab vooruit. In een tijd waarin we ons makkelijker dan ooit kunnen terugtrekken in onze eigen werkelijkheid, dringt zich de vraag op: willen we nog een werkelijkheid met elkaar delen?
