Je kunt de geur van versgebakken brood bijna ruiken, en hoort de blaadjes van de abrikozenboom ruisen. Maar we zitten gewoon in een klaslokaal ergens in België. Een groep volwassenen oefent de Franse taal. De opdracht: beschrijf wat je zag toen je als kind uit het raam keek. De camera rust op de studenten terwijl ze geconcentreerd hun verhaal doen. Met nieuw gevonden woorden vertellen ze over de wereld die ze achterlieten. Aarzelend, haperend, vastberaden. Kleine gebaren vertellen grote verhalen.
De docent blijft buiten beeld. Ze corrigeert waar nodig en geeft uitleg over nieuwe woorden en begrippen. “Zorgeloosheid. Ik schrijf het op, want het is zo’n mooi woord.” We zien de reflecties in het raam, de reflectie bij de cursisten. Iedereen lijkt met zijn gedachten ergens anders. Toch zijn ze verenigd in het verlangen naar een thuis.
Stills
