Aan het gezicht van de oudere vrouw is niet te zien dat haar naakte lichaam niet voldoet aan de schoonheidsnormen van de samenleving; ze blikt onbevreesd de camera in. Het is het gezicht van Anna Maria Pes die in deze film vertelt over haar scoliose, een vergroeiing van de ruggengraat.
Ondersteund door een experimentele soundtrack gaat het eerst over hoe de aandoening werd ontdekt, met geschreven tekst en beelden van de ouderwetse behandelkamer. Tussendoor zijn er recente opnames, bewerkt tot nostalgische beelden, van de vrouw lopend over het strand — de plek waar ze rust en kracht vindt. Op dat strand vertelt ze in een microfoon, in haar eigen poëtische woorden, over de vernederende behandelingen die ze als kind en tiener onderging, onder de handen van mannelijke artsen door wie ze slechts als een medisch geval werd gezien. De visuele mijmeringen en pijnlijke herinneringen culmineren in een bevrijdende dans waarin de vrouw haar eigen lichaam onvoorwaardelijk accepteert en omarmt.
Stills
