Filmmaker Ankita Gusain begint de visuele brief aan haar nog ongeboren kind wanneer deze zes weken en drie dagen in de baarmoeder zit, hoogstens een donkere vlek op de echo. De brief gaat over Gusains vader, die toen ze nog een klein kind was plotseling verdween. Even plotseling verscheen hij jaren later weer, als een veranderd mens.
De brief is gefilmd in zwart-witte, zacht bewegende, liefdevol gekadreerde beelden, opgenomen in het afgelegen bergdorp in de Himalaya waar haar vader nu woont. Gusain tovert met licht, schaduw en camerastandpunten tot elk beeld haast een schilderij is. In gesproken en geschreven commentaar vertelt ze over haar vader en komt ze tot inzichten over zijn verdwijning en haar eigen pijn. Pas aan het einde van de film komt er kleur in de vorm van de schaarse beelden uit haar toen nog onbezorgde jeugd, toen haar vader nog een vader was.
Stills
