Drie jaar na de start van de vernietigingen in Gaza keert de Palestijnse filmmaker Kamal Aljafari terug naar zijn ouderlijk huis. Op het grote televisiescherm in de huiskamer is een reportage te zien van hulpverleners in Gaza. De bibberige kwaliteit van het televisiescherm en de nabewerking van de beelden door Aljafari verhogen de horror van de opnames van een totaal verwoeste samenleving.
Op de puinbergen, in huizen zonder daken, deuren en ramen, proberen de Gazanen een zo normaal mogelijk leven te leiden, dat vooral bestaat uit geduldig wachten in de rij voor water, hout verzamelen voor vuur, koken met wat er is en, voor de kinderen, ook gewoon spelen op wat er over is van een straat. Af en toe horen we een van hen vertellen over het leven daar, en een piepjong meisje draagt een gedicht voor over hoe haar verwoeste huis te klein is voor haar dromen. De maker heeft nauwelijks woorden bij wat hij ziet, maar de beelden spreken voor zich.
Stills
