Kort voor haar dood in 2019 stelde de Libanese journalist en filmmaker Jocelyne Saab de Palestijnse filmregisseur en -producent Mohanad Yaqubi voor om samen te werken. Het kwam er niet meer van, maar met de archieffilm Revolutionaries Never Die gaat Yaqubi alsnog in dialoog met Saab aan de hand van haar films en de gedachten die deze bij hem oproepen. Hij richt zich op Saabs werk tussen 1973 en 1983, toen ze filmde in Palestina, Libanon, Egypte, de Westelijke Sahara en Iran. Ze legde er politieke onderdrukking en sociale ongelijkheid vast, evenals het verzet ertegen.
Met bewondering spreekt Yaqubi over haar strijdlust en revolutionaire geloof in veranderingen: “Naar jouw beelden kijken is als kijken naar de toekomst, maar met hoop.” Die hoop heeft Yaqubi nauwelijks meer: net als Saab verloor hij zijn huis door Israëlische bombardementen. Bij Saab gebeurde dat in 1982 in Beiroet; Yaqubis huis in Gaza werd in 2024 vernietigd. De herhaling van het geweld maakt hem sprakeloos, maar het werk van Saab geeft hem de kracht om “weer te geloven in waarom we films maken en voor wie.”
Stills
