In hun jeugd waren de filmmaker Pepa Lubojacki en haar broer David onafscheidelijk, maar de herinneringen die ze delen zijn zowel gelukkig als dramatisch. In de familie zijn psychische problemen en verslaving een patroon. Hun vader bezweek eraan en David worstelt ermee, net als twee van hun neven.
Lubojacki richt haar smartphonecamera op haar broer en zichzelf tijdens haar pogingen hem een ‘normaal’ leven te laten leiden en te zoeken naar dieperliggende oorzaken voor zijn zelfdestructieve gedrag. Hun ontmoetingen en haar bezoeken aan haar neven – in geïmproviseerde behuizingen of op straat – zijn doordrenkt van liefde, maar eindigen vaak in frustratie.
Met een combinatie van registrerende beelden en surrealistische elementen geeft ze dit persoonlijke verhaal vorm, onder meer door familiefoto’s met behulp van AI tot leven te wekken. In een onthutsende, maar ook liefde- en humorvolle zoektocht naar wat het betekent mens te zijn komt ook de vraag bovendrijven hoever je kan en mag gaan om een verhaal te vertellen. In Berlijn bekroonde film.
Stills
