Slechts een handvol mensen heeft 24 Hour Psycho (1993) helemaal uitgezeten, maar de tot een etmaal vertraagde versie van Hitchcocks klassieker legde de basis voor Douglas Gordons internationale faam. In 1996 won hij als eerste videokunstenaar de prestigieuze Turner Prize. Vele onderscheidingen volgden. Met installaties waarin hij bekende beelden uit voetbalwedstrijden of Hollywoodklassiekers herhaalt, vertraagt of verknipt, zet hij ideeën over perspectief, intentie en herinnering op losse schroeven.
Ook in Douglas Gordon on Douglas Gordon laat de kunstenaar zich kennen als een meesterlijk manipulator van de perceptie. Filmmaker Finlay Pretsell begint conventioneel genoeg, met sfeerbeelden in het Berlijnse atelier van de Schotse kunstenaar en een korte introductie op zijn werk. Maar al snel neemt Gordon de regie over en vervolgt met een doorlopende monoloog over zijn jeugd en drijfveren. Soms lijkt hij emotioneel in te storten, even later voert hij overduidelijk een act op.
Het resulterende portret is even onconventioneel als Gordons eigen werk. Het biedt geen uitleg of analyse van zijn kunst, maar wel een kijkje in zijn creatieve brein.
Stills
