Patrick Bussard zaagde hoog in de Zwitserse bergen drie kruizen om, uit protest tegen het vertoon van christelijke symboliek in de vrije natuur. Kort na zijn veroordeling verklaart hij laconiek geen spijt te hebben; hij meent dat er genoeg plekken zijn waar de kerk zich laat zien, dat hoeft niet ook nog op bergtoppen. Zijn pleidooi wordt uitgewerkt in een reeks situaties rond billboards in de openbare ruimte.
De regisseur zelf tekent in een telefoongesprek vergeefs bezwaar aan tegen een bord dat voor zijn huis werd geplaatst, met de bijbeltekst `In God alleen is mijn rust’. Een ander personage neemt het recht in eigen hand en gaat met een slijper het metalen frame van een billboard te lijf met daarop de tekst 'Ik ben de weg, ik ben de waarheid, ik ben het leven'.
In kalm tempo volgen de scènes elkaar op, droog verteld maar met gevoel voor de absurditeit van de situaties. De openingsscène, afwijkend rechtop in telefoonformaat gefilmd, is snel en dynamisch, en brengt via de lotgevallen van een paraglider, die in de bergen de controle over zijn scherm verliest, iemand in beeld die juist wél blij is met een kruis op de berg.
Stills
