In het noorden van Canada wordt de ijsbeer steeds meer een overlastbeer. Ze zwerven over stortplaatsen en industrieterreinen en breken vissershutten open. Tegelijk trekken de dieren toeristen uit heel de wereld aan. Over die spagaat gaat Nuisance Bear.
Het openingsshot toont hoe een ijsbeermoeder en haar twee welpen ontwaken in de sneeuw. Dan draait de camera naar de menigte aan fotografen en filmers die het tafereel vastleggen. Feit is dat klimaatverandering de ijsbeer recht op het pad van de mens heeft gezet. Doordat het winterijs steeds later opvriest zoeken de dieren hun voedsel in bewoonde gebieden.
Nuisance Bear toont de gevolgen. Zo is in Manitoba een complete industrie ontstaan rond het verplaatsen van ijsberen naar de dunst bevolkte gebieden. Daar wonen de Inuit, die lang in harmonie met de dieren leefden. Maar ook zij ervaren overlast, en mogen nauwelijks nog op ijsberen jagen. Inuit Mike Tunalaaq Gibbons voorziet de film van een historische context. Hij ziet overeenkomsten tussen de behandeling van de beren en de onderdrukking van zijn eigen volk. “Het verhaal van de beer is ook ons verhaal.”
